روز‌های کودکی آسمان صافی داشت
خیال می‌کردم چشم‌هایم را که ببندم
شب زود تر می‌‌رسد
خیال می‌‌کردم حوض تابستان خیلی‌ گود است
خیال می‌کردم چلچراغ طنابی را از آسمان آویخته اند خیال می‌‌کردم خانه ما خیلی‌ بزرگ است
پدر همه چیز را می‌‌داند
مدیر مدرسه همه کاره دنیاست
خدا شبیه پدر بزرگ است
و بهشت ، مثل حیات سبز همسایه است
-که در آهنی دارد-

اما...

حالا ابر‌ها را به عقد دائم آسمان در آورده اند...
تا ما کودکی را فراموش کنیم
و من دیگر می‌‌دانم
نور به چشم‌های ما دروغ گفته است
آب حوض تا زیر زانوی من هم نمی‌‌رسد
چلچراغ طنابی همین نزدیکی‌ هست
خانه‌های بزرگ همیشه آن طرف شهر بوده اند
پدر گاهی‌ سوال می‌کند
مدیر مدرسه حقوق می‌‌گیرد
خدا شبیه هیچ کس نیست
و کسی‌ آمده است
خانه همسایه را
به قیمت خوبی بخرد

ای راهب کلیسا کمتر بزن به ناقوس

                       خاموش کن صدا را نقاره میزند طوس

آیا مسیح ایران کم داده مرده را جان

                       بردار جان خود را با ما بیا به پابوس

آنجا که خادمینش از روی زائرینش

                       گرد سفر بگیرن با بال ناز طاووس

میلاد شمش الشموس ، خسرو اقلیم طوس ، شاه انیس النفوس بر شما تبریک و تهنیت باد.

باز باران٬ با ترانه

میخورد بر بام خانه

 خانه ام کو؟ خانه ات کو؟

یادت آید روز باران

گردش یک روز دیرین؟

پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟

خاطرات خوب و رنگین

در پس آن کوی بن بست

در دل تو٬ آرزو هست؟

کودک خوشحال دیروز

غرق در غمهای امروز

یاد باران رفته از یاد

آرزوها رفته بر باد

باز باران٬ باز باران

میخورد بر بام خانه

بی ترانه ٬ بی بهانه

شایدم٬ گم کرده خانه

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی  

                               وای بر من تن تنها و غم دنیایی

تیرباران فلک فرصت آنم ندهد

لاله‌ئی را که بر او داغ دورنگی پیداست

                              حیف از ناله‌ی معصوم هزارآوایی





آخرم رام نشد چشم غزالی وحشی
                               گر چه انگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت
                               در همه شهر به شیرینی من شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود
                               از چراغی که بگیرند به نابینایی




گاه بر دورنمای افق از گوشه‌ی ابر
                               با طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبی
                               از جمال و عظمت چون افق دریایی





دست با دوست در آغوش نه حد من و تست
                               منم و حسرت بوسیدن خاک پایی

شهریارا چه غم از غربت دنیای تن است

                               گر برای دل خود ساخته‌ای دنیایی