دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

                               گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم سرکشید از من به خشم

                               دوستان از راست می رنجد نگارم چون کنم

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

                               عشوه ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زرد رویی می کشم زان طبع نازک بی گناه

                               ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی

                               ربع را بر هم زنم اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست

                               صد گدای همچو خود را بعد ازین قارون کنم

ای مه صاحب قران از بنده حافظ یاد کن

                               تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

می روم . . .

می روم دور از تو دور

الوداع لیلای این شب های من

ماه گمگشته به خلوت های بی مهتاب من !

کاش می دیدم چیست
آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است

همه میپرسند :

چیست در زمزمه مبهم آب ؟
چیست در همهمه دلکش برگ ؟
چیست در بازی آن ابر سپید ؟
روی این آبی آرام بلند ،
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال ؟